Snorre Petersen har sendt inn et værdikt i anledning Gyda 0g ei årstid som alltid serverer mye vær. Diktet er på ranværingsdialekt og passer godt i disse tider, synes Petersen:

– Rimet er skrevet av C. A. Sandhei som i sin tid var redaktør av Nordlandslagets blad “Nord-Norge” i Nord-Dakota i Amerika Han skriver blant annet: “Bare for moro har jeg laget istann et rim, og jeg har forsøkt aa bruke det Ranværingssprok som ble brugt i min barndom. La det dog bli bemerket at endog i de dage var det slik at “Dalaværinger” og Sjysiaværinger” ikke talte akkurat likedan.”

VINTER - REGN

De va en vakker December mårra
Eg skull tel Mo me et lass me åra
Puinn Sandheibakken eg traff han Knut
Han sa at Nerelva ha gådd ut

Han sa at Plura ho ha no skrea,
De braut opp isen åt Knippelea
Så lass a åran – min gode venn
Å veint tel Nerelva legg igjen.

Eg teint på pipa og sto og stussa
Ska tru om Mo-turen bi førklussa
Å pytt – sa eg – de bi vel ei rå;
Vel du va me får du sett deg på.

Så kjaur vi neover Røssvollheien
De va gøtt føre på Ølmannsveien
Utover Vollan de gjekk me løst;
Vi kom tel Røssvoll før de vart ljøst

På Røssvoll møtt vi han Nirs på Fjille
Han va på væg åt et barsel gjille
Han Nirs på Fjille førtært oss de
At Revelsaga va døtten ne.

Vi kom åt Nese just klokka nie;
Lars Vinter sto just å la i sie
På mellaremma – han bøgd jo båt.
Vi venta tel han fekk remma åt.

Men de e best at vi dræg a garde
de støtte daga før lange farle.
Så sa han Lars: Sku dåkk kjør tel Mo?
Vi ha no tenkt de – e løkka go.

Vi møtt han Rasmus i Lenningsveien
Han spor om føre på Røssvollheien.
Så sa han Rasmus: De e bæst dåkk ståpp
Me a Mar`n kok dåkk en kaffekåpp.

Så drakk vi kaffe å teint på pipa,
Å ga ho Mar`n litt pæng i klipa
Så løist vi hesten å starta ut
På Lihau-veien – Eg såg han Knut.

Vi møtt han Ola på Sandbakkheia
Han skull tel Skonseng me nån meia.
Han sa: I Kleiva e veien bær,
Lån vogn på Lien e best dåkk gjær.

I Fallheibakkan va is på veien
Å sleen rasa å braut a meien.
Der sto vi vakkert – han Knut å eg.
Han Rauhest knegja å skaka seg.

Vi løist opp reipan å læst a åran -
Eg va så harm – eg kjent næsten tåran.
Eg såg at stallbainnan va gådd a.
Å ainner fjettre – de må eg ha.

Men snakk om løkka – her kom han Fjillmann
Ort han kainn jølp oss i denne tilstann
Du Fjillmann – ke du har no å sei?
Du kainn vel finn oss en anna mei.

Jau, sa han Fjillmann, i Juplastien.
Der såg eg sleen hans Jens på Lien
Den kainn dåkk lån før en dag ell to,
Så dåkk får årelasse kjaurt tel Mo.

Telslut så kom vi oss fram tel Lien
De va omtreintle i meddagstien
Ho Gjartru Perstet, ho va så snill,
Ho ga oss tedes å spikjesill.

De gjekk me glans neåt Otrabetkjen
Der høll vi på å kje kom a flekjen.
Telslut så kom vi oss der ifrå.
No kjem vi fram ska du få sjå.

De gjekk og glatt ne igjøna Kleiva,
før veien va jusså han va “peiva”
Me is å klake, frå kant tel kant;
Å hårt va føre – de vest å saint.

Vi stansa ikkje i Åengs gåran
Vi kuinn kje stans no imella målan
Vi mått nøtt dajen me de va ljøst
sjøl om vi va både svang å tøst.

På Selførs-vollan va veien beire,
Der va kje is, men ulite leire.
På somme plassa va veien blaut
De va omtreint som å kjør i graut.

Men vi mått skjynn oss – vi sku tel byen
Å sola va ganske hard me snyen,
De e lite a han å han e kram;
De just såpass vi kuinn kom oss fram.
Telsist så kom vi åt fergestøa

Telsist så kom vi åt fergestøa
Han Fordel Jonsa fekk okså bøa,
At han mått kom å ta oss ombor
Så snart som mule – å de han gjor.

Nå hest å årlasse va i ferga
då synt vi rekti at vi va berga.
No va de håp om å kom tel Mo
Å sæll årlasse åt han Lars på Mo.

De bjynt å sjømmest over Moheia
Men vi va temmele kjent på leia.
Vi kom tel Mo før at de vart stengt,
Å lys å lampe va kje teint.